Waar hoor ik thuis in de zorg? Het is een vraag die veel zorgprofessionals bezighoudt. Soms jaren achter elkaar. Op de bank, in de auto, onder de douche. Je denkt erover na, maar je komt niet in actie. Want hoe weet je nou wat bij je past als je alleen kent wat je al doet?
Je wilt iets aankaarten, maar je weet dat er toch niets mee gebeurt. Dus zeg je niks. Mark schrijft erover.
Bart van Heeswijk, adviseur bij Connect de Zorg, over werkgeluk in de zorg. We hebben het in de zorg voortdurend over verzuim. Over uitval. Over burn-out. Maar over werkgeluk? Dat woord valt zelden. Pas als iemand écht omvalt, is er aandacht. En dan is het al te laat. Ik zie het dagelijks en het zit
Je hebt vast weleens nagedacht over een overstap. Ander werk, andere plek, andere energie. Maar dan komen de twijfels. Detachering klinkt misschien onzeker. Of te avontuurlijk. Of juist te zakelijk. En die twijfels begrijpen we. Want er bestaan nogal wat misverstanden over detachering. Tijd om daar verandering in te brengen. In loondienst, met alle zekerheid
Mark van der Heijden, oprichter van Connect de Zorg, over autonomie in de zorg. Je komt thuis na een werkdag en je bent op. Niet het soort moe waarbij je denkt: ik heb hard gewerkt, lekker. Nee, het soort moe dat een nachtje slapen niet oplost. Je hebt patiënten geholpen. Je hebt je werk gedaan.
Elke dag langs de afdeling. Even kijken hoe het gaat. Een praatje maken met de verpleging. Tijd nemen voor die ene bewoner die altijd vragen heeft. Voor Ritesh Ramkhelawan, specialist ouderengeneeskunde, is dit de kern van goede zorg. Maar in veel zorginstellingen is hier nauwelijks ruimte voor. Te veel protocollen, te veel vergaderingen, te weinig
Je kent het vast wel. Je gaat elke dag naar je werk, geeft alles wat je hebt, maar voelt steeds minder energie. De werkdruk stijgt, de administratie stapelt zich op, en soms denk je: is dit het nou? Voor de komende jaren? Je houdt van de zorg. Van het contact met patiënten, de betekenis van
“De zorg komt al mijn hele leven voorbij”, begint Bart zijn verhaal. “Mijn moeder is IC-verpleegkundige en ik liep als kind al rond op de afdeling waar zij werkte. Ik voelde me er thuis en op m’n plek. Mijn liefde voor de zorg is daar begonnen, tussen haar collega’s en vriendinnen. Nu help ik zorgprofessionals
Worstelen met capaciteit. Elke zorginstelling in Nederland heeft ermee te maken; de druk om goede mensen te vinden én te behouden. Wij zien in de praktijk dat duurzame inzetbaarheid van zorgprofessionals begint bij goed werkgeverschap. Maar wat is dat goed werkgeverschap in de zorg? “Ik weet uit eigen ervaring dat dit een enorme uitdaging is.”
“Ik was 10 toen ik om allerlei gezondheidsredenen veel tijd doorbracht in verschillende ziekenhuizen in Rotterdam. En in plaats van bang en verdrietig, was ik vooral onder de indruk van de mensen die daar voor mij zorgden. Mijn liefde en fascinatie voor mensen die werken in de zorg is daar ontstaan. Op de al die