Bart van Heeswijk, adviseur bij Connect de Zorg, over waarom cultuur vaak de doorslag geeft.
Het salaris en de functie staan keurig op papier. Werkplezier staat nergens vermeld. Toch bepaalt juist dat vaak of iemand voor langere tijd voor een werkplek gaat of er na een tijd weer vertrekt.
Wat mensen écht zoeken
Ik begeleid regelmatig behandelaren die overal terecht kunnen. Ze hebben jarenlange ervaring en veel expertise, en sommigen hebben in hun loopbaan al leidinggegeven, soms vanuit de directie. Ze mogen, bij wijze van spreken, kiezen waar ze werken en wat ze verdienen. Wat me opvalt, is dat ze dan toch kiezen voor de plek die het beste voelt, ook al levert die niet het meeste geld op.
Hoe ik Marieke leerde kennen
Marieke is zo iemand. Ze is klinisch psycholoog, heel ervaren, en ze kan vrijwel alles. Ze kwam bij me terecht via Jeroen, een andere klinisch psycholoog die ik begeleidde. Op een dag appte hij of hij mijn nummer mocht doorgeven aan een collega die op zoek was naar ander werk. Zo belde Marieke me.
Ze wist precies wat ze wilde. In haar loopbaan had ze al zo veel gedaan dat een nieuwe functie op zich haar niet meer trok. Het moest een plek zijn die echt bij haar paste.
De match ging zelfs andersom
Meestal zoeken wij een plek die bij de mens past. Bij Marieke ging het deels omgekeerd. Tijdens onze gesprekken noemde ze zelf een organisatie waar ze graag wilde werken, een kleinschalige ggz-instelling in Brabant waar wij op dat moment nog niet mee samenwerkten.
Ik heb toen de stoute schoenen aangetrokken. Eerst gemaild, geen reactie. Daarna maar gebeld, net zo lang tot ik iemand aan de lijn kreeg. Het lukte: Marieke kon er aan de slag en wij hebben er een mooie nieuwe samenwerking bij.
Dat vind ik het leuke aan dit werk. Ik draag niet altijd zelf de plekken aan. Soms gaan we samen op avontuur, achter een organisatie aan die de zorgprofessional zelf op het oog heeft.
Wat haar over de streep trok
Waarom koos Marieke voor deze organisatie? Het is een kleine, nuchtere club met een familiair gevoel en een vleugje Brabantse menselijkheid. Daarbij werkten ze er op vrijwel dezelfde manier als zij gewend was. Marieke had in haar loopbaan bepaalde behandelvormen, groepen en therapieën opgezet, en juist die aanpak zag ze hier terug: het tempo, de volgorde, de manier van werken. Daarin herkende ze zichzelf meteen.
Ze had overal aan de slag gekund. Weer een directiefunctie, een hoger salaris, volop mogelijkheden. Haar woorden waren simpel: ik heb dat allemaal al gehad, ik wil gewoon weer een team met veel expertise om me heen. De rit naar Brabant nam ze daarbij voor lief, file en al. Als ik dan toch ga reizen voor een organisatie, zei ze, dan voor deze. Wauw, voegde ze er nog aan toe.
Andersom werkt het net zo
Een psycholoog met bijna hetzelfde profiel maakte juist de omgekeerde keuze. Zij vertrok bij een organisatie met een investeringsfonds erachter, waar alles draaide om meer geld. Op een gegeven moment ging het vooral nog over de boekhouding en nauwelijks meer over de cliënt. Dat voelde voor haar onmenselijk, de cultuur paste niet, en dus ging ze verder kijken.
Zelfde vak, dezelfde ervaring, een totaal andere keuze. In beide gevallen gaf de cultuur de doorslag.
Waarom ik dit zo vaak zie
Cultuur wordt steeds belangrijker. Het zit in de mentaliteit van de mensen om je heen, in de manier van werken en in de ruimte die je krijgt om jezelf te zijn. Voor ervaren behandelaren weegt dat zwaarder dan vrijwel alles.
Daar ligt precies onze kracht. Wij kennen de zorgprofessional en we kennen de instellingen. We weten hoe het er op een werkvloer echt aan toegaat, en daardoor voelen we vaak snel aan of een cultuur bij iemand past.
Een plek die op papier klopt maar waar de cultuur knelt, houd je niet lang vol. Een plek met een cultuur die bij je past, daar blijf je. Ook als je er een eind voor moet rijden.
Misschien is dat wel het eerlijkste wat ik over werkgeluk kan zeggen: kijk verder dan de functie en het salaris, en kijk naar de cultuur.
Bart van Heeswijk, adviseur Connect de Zorg
De namen in dit verhaal zijn gefingeerd.